1907 ÜNİFEB KHAS olarak hepimiz bu maçı bekliyorduk günlerdir. Karşımızda kendini bize rakip göstermeye çalışan bir Boğaziçi vardı. Aramızdaki uçurumun farkında değillerdi henüz.Ve beklediğimiz an geldi, maç başladı. O soğuk havada bizi desteklemeye gelen kardeşlerimiz, halısahayı cehenneme çeviriyorlardı.Bizim için saldır KADİR HAS sesleriyle inliyordu Sporyum ARENA. Maçın başında 2-0 malup duruma düştük, iyi başlayamadık. Tam toplarlandık golü bulduk derken, bir talihsiz gol daha yedik. 3-1 oldu skor. Ama taraftarlarımız yenik durumdayken bile hiç susmadılar.Bizde onlara layık olmalıydık ve skoru 5-3 lehimize kadar taşıdık.Son 10 dk. ya girildiğinde 6-4 öndeydik. Hücumdayken kaptırdığımız bir topla, kalemizde golü gördük. Maçın artık bitmesine saniyeler kala, uzaktan vurulan talihsiz bir şut maalesef maçın skorunu belirledi. Boğaziçili arkadaşlarımız kendinden geçti, sanki lefter liginde şampiyon olmuşcasına seviniyorlardı. Maçtan sonraki mutlulukları görülmeye değerdi, o sevinçleri hepsinin gözünden okunuyordu.

KADİR HAS cephesinde isyan vardı, öfke vardı. Tüm takım Orbay Şafak'a yüklenmeye başladı. O son yediği golü, Oğuz Paşalı bile yemezdi. Orbay'da çok üzgündü. Ama elden bişe gelmiyordu. Maç sonunda Orbay Şafak'a moral vermek için getirilen tatlı ikram edildi kendisine, o da geri çevirmedi tabi. Orbay Şafak yeniden doğmuş gibiydi. Hatta, beraberliğe çılgınca sevinen Boğaziçililer gibiydi. Artık önümüzde kalan 2 maçı kazanıp, gruptan lider çıkmak istiyoruz. Bunu da başarabilecek güçte olduğumuzun farkındayız.